Hieronder vind je alles over onze roadtrip door Bretagne van 8 mei tot en met 6 juni 2026. Wat we allemaal hebben meegemaakt, welke indrukken we hebben opgedaan, waar we zijn geweest en welke route we hebben gereden. Ben je benieuwd naar onze overnachtingsplekken? Die kun je hier checken!
En toen was het alweer voorbij! Deze laatste blog komt iets later dan gepland. Thuis word je op de een of andere manier weer meteen opgeslokt. Druk met de camper leeghalen en schoonmaken. Want ja, dat mag na vier weken wel, zeker ook met de honden 😉 Huis weer een beetje op orde maken, luchten, wassen draaien. De mallemolen van alledag. Maar, we hebben weer geweldige herinneringen gemaakt!
Het is weer tijd voor een vervolg, toch? Ik heb de eerste blogs nog eens gelezen en ze zijn best oké, maar ze komen toch anders over dan ik had gedacht. Ik wil een leuk, persoonlijk en informatief verhaal op papier zetten over al onze ervaringen en wat we allemaal hebben meegemaakt. Natuurlijk wil ik ook de route en alles wat we gezien hebben delen. Maar het lukt me nog niet helemaal om het zo op papier te krijgen zoals ik zou willen. Tja, ik begin natuurlijk ook nog maar net. Dit is allemaal nieuw voor me.
We zijn alweer bijna een week verder en hebben een groot deel van de prachtige en indrukwekkende kustlijn in het noorden van Bretagne gezien en meer. Soms denk ik dat we het misschien een beetje te snel en misschien zelfs iets te gehaast hebben gedaan. Maar ja, is dat echt zo? Het is wel een waardevol leermomentje. De volgende keer misschien toch even wat meer globaal bepalen wat de route gaat worden, wat de bezienswaardigheden zijn en wat wij daarvan willen zien. Vooral voor de grotere roadtrips.
We zijn bijna een week onderweg en we hebben al wat nieuwe avonturen, of nou ja, nieuwe ervaringen, meegemaakt.
Nee, dit heeft niks met Sinterklaas te maken, maar we zijn bijna klaar om op onze eerste campertrip naar het buitenland te gaan!
Hoe wij Bretagne ervaren hebben:
We reden zonder rechte lijnen.
Hellingen vraten de weg op,
dalen gaven hem terug,
steeds weer een nieuwe bocht
die openbrak naar blauw.
Baaien als geheime kamers
waar het water stil werd
om naar ons te luisteren.
Blauw dat niet ophield,
diep genoeg om in te verdrinken.
Kliffen stonden op wacht.
Graniet, oud en koppig,
met littekens van duizend stormen.
Ze zeiden niks, maar hielden stand.
Wij leunden ertegenaan
en voelden ons even net zo sterk.
Verderop, landinwaarts, lagen dorpjes.
Bruin van steen, laag bij de grond,
scheve daken die de regen kennen.
Stenen straten ruiken naar brood en haardvuur.
Mythes slenteren daar nog rond
als katten: ongrijpbaar, vanzelfsprekend.
Merlijn moet hier ergens verdwaald zijn.
We aten de dag met beide handen.
Brood nog warm van de bakker,
korst die kraakt tussen je tanden.
De geur van gras na regen,
van aarde die leeft onder je voeten.
Genieten hoefde hier geen reden.
Het was er gewoon, net als de stilte
tussen twee bochten in.
Bossen namens ons over.
Bladeren knisperden onder onze voeten,
varens streken langs onze benen.
Takken tekenden runen in de lucht,
knoestige eiken die alles al zagen
komen en gaan.
Even waren we zelf legende,
twee figuren in schaduw en halflicht.
En dan de vergezichten.
Steeds als je denkt: dit is het,
gooit het land weer een horizon open.
Wijder dan je hoofd aankan.
Je ademt, en ineens past alles.
De weg, de wind, wij.
Bretagne heeft ons geraakt.
Met zijn baaien, zijn strand,
zijn zee en zijn bossen.
Met alles.
We komen terug met zout op de huid
en steen in onze botten.
Rond en scherp tegelijk,
net als de kust.
